os. Piastowskie

W latach 1967–1972 powstało os. Piastowskie - trzeci zespół zabudowy zrealizowany przez Lubelską Spółdzielnię Mieszkaniową. Za projekt odpowiadali Antoni Herman i Jerzy Kumelowski.

Osiedle zajmuje ponad 10 ha, z czego znaczną część stanowią obszary zielone, starannie wkomponowane pomiędzy budynki mieszkalne. Aby zyskać, jak najwięcej wolnej przestrzeni, architekci zdecydowali się na wprowadzenie bloków wielorodzinnych w formie punktowców. Na terenie osiedla dominują niskie, kilkukondygnacyjne budynki, wzniesiono też kilka 11-piętrowych wieżowców, ale już poza strefą centralną.

Układ urbanistyczny osiedla opiera się na łagodnej integracji zabudowy w naturalny teren. Budynki rozmieszczono w sposób umożliwiający zachowanie otwartych przestrzeni rekreacyjnych oraz płynnych ciągów pieszych. We wnętrzu osiedla, w samym jego centrum, znajduje się park z efektowną fontanną. Wokół ulokowano sieć ścieżek spacerowych, małe skwery, miejsca wypoczynku oraz place zbaw, co w połączeniu z bujną zielenią podkreśla ludzką skalę przestrzeni i tworzy przyjazne środowisko zamieszkania. Ruch kołowy wyprowadzono na obrzeża, tam też zlokalizowano budynki handlowo-usługowe, co sprawia, że serce osiedla jest jeszcze bardziej przyjazne pieszym, tworzy się przestrzeń, która sprzyja życiu społecznemu i odpoczynkowi mieszkańców.

Ważną częścią os. Piastowskiego są rzeźby plenerowe, które powstały podczas Lubelskich Spotkań Plastycznych organizowanych w latach 1976 -1979. Wśród bujnej zieleni, wzdłuż głównych alejek rozmieszczono 40 rzeźb z piaskowca. Powtarzalne „kształtki” przedstawiających sceny związane z życiem dynastii Piastów. Tematyka prac nawiązuje do nazwy osiedla, jest inspirowana historiami patronów poszczególnych ulic. Dekoracje powstały na podstawie rysunków wykonanych przez dzieci mieszkające w pobliskich blokach. Autorami zdobień są artyści: Jadwiga Janus i Michał Leszczyński, pracujący pod kierunkiem wybitnej rzeźbiarki Barbary Zbrożyny.

Poza kształtkami z piaskowca w przestrzeni osiedla znajdują się także dwie instalacje przestrzenne powstałe podczas Lubelskich Spotkań Plastycznych: „Wzlot” autorstwa Ryszarda Lisa i Mariana Śwista oraz „Kompozycja” Lecha Kunki i Tadeusza Huszczo. Pierwsza, wykonana z betonu ma charakter abstrakcyjny, choć przechodniom kojarzy się ze wznoszącym się do lotu ptakiem (piastowskim orłem). Druga, metalowa, ze względu na wykorzystane elementy konstrukcyjne, często nazywana jest żartobliwie „pomnikiem hydraulika”, czasem także "kamertonem" (przez wydawane dźwięki), choć ze względu na swoją lokalizację może powinna kojarzyć się z elementem rycerskiej zbroi.